از آن باده ندانم چون فنايم * از آن بيجا نمي دانم كجايم
..........................
زماني قعر دريايي درافتم * دمي ديگر چو خورشيدي برآيم
..........................
زماني از من آبستن جهاني * زماني چون جهان خلقي بزايم
..........................
چو طوطي جان شكر خايد به ناگه * شوم سرمست و طوطي را بخايم
..........................
به جايي در نگنجيدم به عالم * بجز آن يار بي جا را نشايم
..........................
منم آن رند مست سخت شيدا * ميان جمله رندان هاي هايم
..........................
مرا گويي چرا با خود نيايي * تو بنما خود كه تا با خود بيايم
..........................
مرا سايه هما چندان نوازد * كه گويي سايه او شد من همايم
..........................
بديدم حسن را سرمست مي گفت * بلايم من بلايم من بلايم
..........................
جوابش آمد از هر سو ز صد جان * ترايم من ترايم من ترايم
..........................
تو آن نوري كه با موسي همي گفت * خدايم من خدايم من خدايم
..........................
بگفتم شمس تبريزي كيي گفت * شمايم من شمايم من شمايم
..........................

زين دو هزاران من و ما اي عجبا من چه منم * گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم
..........................
چونك من از دست شدم در ره من شيشه منه * ور بنهي پا بنهم هرچه بيابم شكنم
..........................
لطف صلاح دل و دين تافت ميان دل من * شمع دلست او به جهان من كيم او را لگنم
..........................
زانك دلم هر نفسي دنگ خيال تو بود * گر طربي در طربم گر حزني در حزنم
..........................
تلخ كني تلخ شوم لطف كني لطف شوم * با تو خوشست اي صنم لب شكر خوش ذقنم
..........................
اصل تويي من چه كسم آينه اي در كف تو * هر چه نمايي بشوم آينه ممتحنم
..........................
تو به صفت سرو چمن من به صفت سايه تو * چونك شدم سايه گل پهلوي گل خيمه زنم
..........................
بي تو اگر گل شكنم خار شود در كف من * ور همه خارم ز تو من جمله گل و ياسمنم
..........................
دم بدم از خون جگر ساغر خونابه كشم * هر نفسي كوزه خود بر در ساقي شكنم
..........................
دست برم هر نفسي سوي گريبان بتي * تا بخراشد رخ من تا بدرد پيرهنم
..........................