رويش نديده پس مكنيدم ملامتي * ناديده حكم كردن باشد غرامتي
..........................
پروانه چون نسوزد چون شمع او بود * چون خم نياورم ز چنان سرو قامتي
..........................
آن مه اگر برآيد در روز رستخيز * برخيزد از ميان قيامت قيامتي
..........................
زان رو كه زهره نيست فلك را كه دم زند * در خود همي بسوزد دارد علامتي
..........................
گر حسن حسن اوست كجا عافيت كجا * با غمزه هاي آتش او كو سلامتي
..........................
هر دم دلم به عشق وي اندر حريص تر * هر دم ز عشق او دل من با سآمتي
..........................
يا هجر لم تقل لي بالله ربنا * هذا الصدود منك علينا الي متي
..........................
مي ترسم از فراق دراز تو سنگ دل * تا نشكند سبوي اميدم ز آفتي
..........................
اي آنك جبرئيل ز تو راه گم كند * با صبر تو ندارد اين چرخ طاقتي
..........................
دل را ببرد عشق كه تا سود دل كند * حاشا كه او كند طمعي يا تجارتي
..........................
عشق آن توانگريست كه از بس توانگري * دارد همي ز ريش فراغت فراغتي
..........................
از من مپرس اين وز عقل كمال پرس * كور است در عيار گهرها مهارتي
..........................
او نيز خود چه گويد ليكن به قدر خويش * كو در قدم بود حدثي نو طهارتي
..........................
عقل از اميد وصل چو مجنون روان شود * در عشق مي رود به اميد زيارتي
..........................
ور زانك درنيابد در ره كمال عشق * از پرتو شرارش يابد حرارتي
..........................
بادا ز نور عشق من و عقل كل را * زان شكر شگرف شفاي مرارتي
..........................
تا طعم آن حلاوت بر عاشقان زند * وز عاشقان برآيد مستانه حالتي
..........................
تبريز شمس دين كه بصيرت ازو بود * چون بر دلم رسيد سپاهش به غارتي
..........................