هرك آتش من دارد او خرقه ز من دارد * زخمي چون حسينستش جامي چو حسن دارد
..........................
عم نيست اگر ماهش افتاد در اين چاهش * زيرا رسن زلفش در دست رسن دارد
..........................
نفس ارچه كه زاهد شد او راست نخواهد شد * گر راستيي خواهي آن سرو چمن دارد
..........................
صد مه اگر افزايد در چشم خوشش نايد * با تنگي چشم او كان خوب ختن دارد
..........................
از عكس ويست اي جان گر چرخ ضيا دارد * يا باغ گل خندان يا سرو و سمن دارد
..........................
گر صورت شمع او اندر لگن غيرست * بر سقف زند نورش گر شمع لگن دارد
..........................
گر با دگراني تو در ما نگراني تو * ما روح صفا داريم گر غير بدن دارد
..........................
بس مست شدست اين دل وز دست شدست اين دل * گر خرد شدست اين دل زان زلف شكن دارد
..........................
شمس الحق تبريزي شاه همه شيرانست * در بيشه جان ما آن شير وطن دارد
..........................