جانا بيار باده كه ايام مي رود * تلخي غم به لذت آن جام مي رود

..........................

جامي كه عقل و روح حريف و جليس اوست * ني نفس كوردل كه سوي دام مي رود

..........................

با جام آتشين چو تو از در درآمدي * وسواس و غم چو دود سوي بام مي رود

..........................

گر بر سرت گلست مشويش شتاب كن * بر آب و گل بساز كه هنگام مي رود

..........................

آن چيز را بجوش كه او هوش مي برد * وان خام را بپز كه سخن خام مي رود

..........................

زان باده داده اي تو به خورشيد و ماه و چرخ * هر يك بدان نشاط چنين رام مي رود

..........................

والله كه ذره نيز از آن جام بي خودست * از كرم مست گشته به اكرام مي رود

..........................

آرام بخش جان را زان مي كه از تفش * صبر و قرار و توبه و آرام مي رود

..........................

چون بوي وي رسد به خماران بود چنانك * آن مادر رحيم بر ايتام مي رود

..........................

امروز خاك جرعه مي سير سير خورد * خورشيدوار جام كرم عام مي رود

..........................

سوي كشنده آيد كشته چنانك زود * خون از بدن به شيشه حجام مي رود

..........................

چون كعبه كه رود به در خانه ولي * اين رحمت خداي به ارحام مي رود

..........................

تا مست نيست از همه لنگان سپس ترست * در بي خودي به كعبه به يك گام مي رود

..........................

تا با خودست راز نهان دارد از ادب * چون مست شد چه چاره كه خودكام مي رود

..........................

خاموش و نام باده مگو پيش مرد خام * چون خاطرش به باده بدنام مي رود

..........................